O Hno. NARCISO
PASCUAL PASCUAL naceu en Sarreaus (Ourense) o 11 de agosto de 1917, ingresou na
Congregación o 26 de novembro de 1933 e emitiu os votos propios do Instituto,
como Irmán Coadxutor, o 27 de novembro de 1935 destinado xa no Seminario de San
Pablo de Cuenca. A persecución relixiosa manifestouse con crueza en Cuenca o 1
de maio de 1936. Expulsada de Cuenca a Comunidade de PP. Paúis por orde
gobernativa e con grandes ameazas, o Hno. Pascual refuxiouse no Palacio
Episcopal por pouco tempo, volveu á Casa Central de Madrid e foi enviado polos
superiores ao Colexio Apostólico entón establecido en Guadalaxara onde morreu a
mans dos inimigos da fe, xunto coas súas tres compañeiros de Comunidade, á idade
de 19 anos. A partir do refuxio do Palacio Episcopal de Cuenca escribe aos seus
pais unha carta longa e profunda na que entre outras expresións dilles: "Eu non
teño medo a nada diso que se di. Estou disposto a todo, porque se morremos,
morremos pola fe de Cristo e confesando a Cristo, e pola nosa amada Patria, en
defensa do seu santo ideal, e así salvarémonos. O que pídolles é que non se
preocupen por nós, e que non teñan pena".
O domingo 26 de xullo de 1936 os PP. Ireneo Rodríguez González, Gregorio Cermeño
Barceló, Vicente Vilumbrales fonte e o H. Narciso Pascual Pascual, foron
encarcerados na Prisión Central de Guadalaxara. Alí levaron unha vida exemplar
en medio das maiores penurias e vexacións, xunto a outros sacerdotes e
relixiosos, completamente illados do resto de presos. Matáronos a todos na mesmo
cárcere, da forma máis cruel na noite do 6 ao 7 de decembro de 1936.
http://www.vincenziani.com/profilotobarspagnolo.htm
